Mi: το σπίτι μου y το δικό μου σπίτι
El posesivo corriente es una palabra corta y sin golpe de voz, y va detrás del sustantivo. Así: το (to) σπίτι (spíti) μου (mu), η αδελφή (i adelfí) σου (su), ο παππούς (o papús) της (tis). El artículo se queda delante. Literalmente es «la casa mía», y la mano tarda en acostumbrarse. Por ejemplo: «Το (to) ποδήλατό μου (mu) είναι (íne) στην (stin) αυλή» (avlí) — Mi bici está en el patio. Una regla del curso de griego: se trabaja con ejemplos, no se memoriza como una fórmula.
Cómo funciona
El posesivo corriente es una palabra corta y sin golpe de voz, y va detrás del sustantivo. Así: το (to) σπίτι (spíti) μου (mu) (to spíti mu), η αδελφή (i adelfí) σου (su) (i adelfí su), ο παππούς (o papús) της (tis) (o papús tis). El artículo se queda delante. Literalmente es «la casa mía», y la mano tarda en acostumbrarse.
La serie entera: μου (mu) (mi), σου (su) (tu), του (tu) (de él), της (tis) (de ella), μας (mas) (nuestro), σας (sas) (de ustedes), τους (tus) (de ellos).
La trampa está en la escritura. Si el golpe cae en la tercera sílaba desde el final, el μου (mu) añadido arrastra un segundo acento. Mira: το (to) όνομά (ónomá) μου (mu) (to ónomá mu), το (to) ποδήλατό μου (mu) (to podílató mu). Dos rayitas: al hablar manda el segundo golpe y el primero se debilita. Si el golpe cae más cerca del final, no hay segundo acento: το (to) σπίτι (spíti) μου (mu).
Para subrayar («mío, no tuyo») está la forma fuerte δικός μου (dikós mu), δική (dikí) μου (mu) (dikí mu), δικό (dikó) μου (mu) (dikó mu). Concuerda con la cosa, va delante y exige artículo: το (to) δικό (dikó) μου (mu) σπίτι (spíti) (to dikó mu spíti).
Tabla
| dueño | normal | con énfasis |
|---|---|---|
| mi | το (to) σπίτι (spíti) μου (mu) | το (to) δικό (dikó) μου (mu) σπίτι (spíti) |
| tu | η μπάλα (i bála) σου (su) | η δική (dikí) σου (su) μπάλα (bála) |
| su (de él) | ο αδελφός (o adelfós) του (tu) | ο δικός (dikós) του (tu) αδελφός (adelfós) |
| su (de ella) | η ομάδα (i omáda) της (tis) | η δική (dikí) της (tis) ομάδα (omáda) |
| nuestro | το βιβλίο (to vivlío) μας (mas) | το (to) δικό (dikó) μας (mas) βιβλίο (vivlío) |
| su (de ellos) | τα παιδιά (ta pediá) τους (tus) | τα (ta) δικά (diká) τους (tus) παιδιά (pediá) |
Con ejemplos
Cómo se asienta la regla en la cabeza
Una regla no se aprende con la explicación, sino al intentar usarla y fallar. Por eso la aplicación la trae mezclada con palabras y no como lección aparte: reaparece justo donde se te olvidó.
Preguntas frecuentes
¿Cómo se dice mi en griego?
El posesivo corriente es una palabra corta y sin golpe de voz, y va detrás del sustantivo. Así: το (to) σπίτι (spíti) μου (mu), η αδελφή (i adelfí) σου (su), ο παππούς (o papús) της (tis). El artículo se queda delante. Literalmente es «la casa mía», y la mano tarda en acostumbrarse.
¿Το (to) σπίτι (spíti) μου (mu) o το (to) δικό (dikó) μου (mu) σπίτι (spíti)?
Para subrayar («mío, no tuyo») está la forma fuerte δικός μου (dikós mu), δική (dikí) μου (mu), δικό (dikó) μου (mu). Concuerda con la cosa, va delante y exige artículo: το (to) δικό (dikó) μου (mu) σπίτι (spíti).
¿Por qué το (to) όνομά (ónomá) μου (mu) lleva dos acentos?
La trampa está en la escritura. Si el golpe cae en la tercera sílaba desde el final, el μου (mu) añadido arrastra un segundo acento. Mira: το (to) όνομά (ónomá) μου (mu), το (to) ποδήλατό μου (mu). Dos rayitas: al hablar manda el segundo golpe y el primero se debilita. Si el golpe cae más cerca del final, no hay segundo acento: το (to)…
¿Cuándo hace falta δικός μου (dikós mu) y cuándo basta μου (mu)?
Para subrayar («mío, no tuyo») está la forma fuerte δικός μου (dikós mu), δική (dikí) μου (mu), δικό (dikó) μου (mu). Concuerda con la cosa, va delante y exige artículo: το (to) δικό (dikó) μου (mu) σπίτι (spíti).
¿Cómo se ve en una frase de ejemplo en griego?
«Το (to) ποδήλατό μου (mu) είναι (íne) στην (stin) αυλή» (avlí) (to podílató mu íne stin avlí) — Mi bici está en el patio. La regla se prueba mejor con frases así que memorizándola como fórmula: en la conversación aflora justamente la frase.